Musimy porozmawiać o Kevinie

Musimy porozmawiać o Kevinie to historia, która zaczyna się dość dziwnie, lecz z czasem zaczyna wciągać, szokować, odkrywać kolejne karty, z każdą kolejną sekundą budzić w widzu coraz większe i silniejsze emocje.

Film jest niezwykle subiektywny, każdy może odbierać go inaczej i oceniać bohaterów według innych kryteriów. Dla jednych główna bohaterka, będzie wyrodną matką, która nie poświęcała swojemu dziecku należytej uwagi i tym samym przyczyniła się do jego zachowania. Dla innych będzie zagubioną kobietą, która nie potrafiła poradzić sobie z ciężarem macierzyństwa, a z czasem została wciągnięta w manipulacyjną grę swojego demonicznego dziecka.

Kevin (genialny Ezra Miller) to demoniczny i niezwykle mroczny nastolatek. Właśnie słowo "demoniczny" będzie tu najwierniejszym zobrazowaniem jego psychiki i świadomości, z którą doprowadza swoją matkę do autodestrukcji. Z powodu jego zachowań wobec niej, Kevin to bohater, którego niestety nie można polubić. Z retrospekcji dowiadujemy się, że już jako mały chłopiec, świadomie manipulował swoim otoczeniem, nie uznając żadnych zasad i wykorzystując do tego swój dziecięcy wiek i niewinność, którą wszyscy w nim widzieli. Wszyscy, oprócz jego matki.

Eva (w tej roli znakomita Tilda Swinton) od początku czuła, że z jej dzieckiem jest coś nie tak. Jako matka wiedziała, że jej dziecko jest inne, że nie pozwala nawiązać ze sobą kontaktu. Jednak tylko ona widzi, że mały Kevin jest do cna złośliwy, pozbawiony dobrych chęci i egocentryczny. Chłopiec jest oczkiem w głowie ojca, który świata poza nim nie widzi. Dlatego też, Eva instynktownie czując, że matka nie powinna mieć negatywnych uczuć wobec swojego dziecka, stara się robić dobrą minę, do złej gry, choć to jej Kevin urządza prawdziwe piekło na ziemi.

Lokalna społeczność będzie obwiniała właśnie ją, za wszelkie przerażające zachowania syna. To ona będzie zbierała wszystkie obelgi i oszczerstwa. Kara, jaką wymierzą jej sąsiedzi – oblewanie domu czerwoną farbą – wydawać się jej będzie zasłużona, właściwa. Dlatego też przyjmie ją bez słowa skargi. Mozolne czyszczenie werandy z farby, uparcie powracające przez cały czas trwania filmu, stanie się dla Evy rodzajem pokuty. Tylko za co? Na to pytanie muszą odpowiedzieć sobie widzowie. Czy nie sprawdziła się jako matka? Czy jej obojętność wobec syna spowodowała, że teraz przerodził się w nasiąkniętego nienawiścią i gniewem nastolatka?

Główna bohaterka to prawdopodobnie jedna z najsilniejszych i najbardziej wytrwałych psychicznie filmowych postaci. Spokój i zawziętość z jaką stawia czoła fali problemów, które ją dopadają są godne podziwu. Lynne Ramsay w swoim filmie szuka odpowiedzi na pytanie o bezgraniczną, rodzicielską miłość, o to, czy takowa istnieje. Postać Kevina ma być swego rodzaju testem nie tylko dla Evy, ale dla każdego rodzica. Jednak odpowiedzi pytanie o to jak postąpilibyśmy na miejscu głównej bohaterki musimy szukać w głębi siebie.

Magnetyczna Tilda Swinton i demoniczny Ezra Miller w thrillerze obnażającym najmroczniejsze zakamarki ludzkiej duszy, który prowokuje, pociąga i nie daje o sobie zapomnieć. Tego nie można przegapić. Z pewnością czas poświęcony na ten film, nie będzie czasem straconym.

Gość